Het gezellige arendsnest 

		Inleiding verhaal van ‘Mamma Giuseppina’ fragment uit 'Loven boven Lovanium Studenticosum' (Vaticaanse imprimatur 1997 met kerkelijke goedkeuring en gelukwensen aan de Vlaamse auteur professor-emeritus Jan De Brabandere o.p. mgr. Quintens (1937 + 2005)- rector Rome) Ter ontspanning opgedragen aan: prof. dr. André Oosterlinck, rector prof. dr Luc Van den Brande, president van de Vlaamse regering prof. dr. Frank Swaelen, senaatsvoorzitter eerste minister Jean-Luc Dehaene en alle Lovanienses KUL. Prof. Jan De Brabandere Prior van het internationaal klooster met de Basiliek van Santa Maria Maggiore Roma (IT)
(~920) Harelbeke De Abdij van Arnulf I de Oude

Het gezellige arendsnest

"Voor de bengels van het arendsnest is het altijd een enig- leuke gebeurtenis, bovenop de rijzige muilezel veilig tussen de stoere armen van hun vader, de smalle steegjes te verkennen. Ieder trapje, ieder pleintje en ieder hoekje heeft zijn eigen sfeer. Het moeiteloos op- en neer wiegen bovenop de rug van de brave vlijtige muilezel geeft alleen al een blij gevoel. Je stijgt al wiegend op en het kost je geen enkele moeite of inspanning. Al de nieuwsjes worden doorgegeven uit de valleien, waar de wijngaarden tot aan de horizon reiken als een goud- groen- gele op-en-neer deinende zee. Doorheen de grimmig- kronkelende straatjes worden al de berichten doorgegeven, de onbelangrijke zowel als de wereldschokkende, liefst alle faillieten en bankroeten; soms wordt er gefezeld als het om een schandaal gaat, of over één of ander zedenmisdrijf. De vrouwen die vlijtig aan het werk zijn komen van achter hun wastobben of van achter de oven die ze aan het warm stoken zijn, toegelopen, om het nieuws van de dag te vernemen, met humor en met alle gebaren, zelfs met leedvermaak als het iemand betreft die in stand of rijkdom hen overtreft. Het is het levende journaal van iedere dag. De beste luisteraar van al die nieuwsjes is de guitige bengel tussen de armen van zijn vader, die het meest nog geniet van de replieken en opmerkingen van al de vrouwen. Geen plaats ter wereld waar het gezelliger is om te wonen dan een arendsnest. In stemming overtreft het in alles de grootsteden met hun saaie stationskwartieren en al te drukke winkelstraten, waar de mensen elkaar niet groeten of zelfs onverschillig voorbij stappen alsof het geesten of schimmen waren. In de smalle steegjes loop je elkaar letterlijk tegen het lijf en dat alleen is al een hele communicatie op zichzelf. Iets van diezelfde communicatie kan een kleine haven bezitten, waar vissers bij hun terugkeer van een vispartij, heel wat nieuws opsteken van de voorbij varende vissers. Alle ongevallen en sterfgevallen worden aldus meegedeeld en gecommentarieerd, de opnamen in hospitalen en nu en dan een zelfmoord van één of andere eenzaat uit de streek die het hier op aard voor "gezien" heeft gehouden. Het arendsnest straalt een warme sfeer uit. Niemand is er zeer rijk of opvallend beter behuisd of zal uitpakken met wat hij meer bezit dan zijn buurman of buurvrouw. Niemand kent er miserie, niemand lijdt hier honger. Allen delen in mekaars vreugden en beproevingen, allen delen in mekaars lijden, ziekte of ongeluk. Niemand is onverschillig of onaangesproken in het arendsnest. Het is een soort familieburcht, die ooit steen voor steen tegen de rots werd opgebouwd, beveiligd tegen aardbevingen door bogen en steunmuren. De smalle straatjes zijn veilig tegen de alles- vernietigende overstromingen in de valleien, die in alle herfstmaanden wel eens woest huishouden; ook de stormen halen hun slag niet thuis in de arendsnesten.
De dikke muren met eiken poorten beveiligden in het verleden de burgers tegen de goddeloze invallers, Noormannen of woeste Vikingers, die niemand spaarden: noch vrouwen, noch mannen, noch kinderen. Vanaf het eerste christendom waren de arendsnesten oorden van devotie. De parochieherder leefde al het wel en wee mee met zijn toevertrouwde- zielen, leefde even arm of was vaak eng behuisd in een kluis die aan de kerk was bijgebouwd of zelfs in een krocht onder de kerk; doch een goed- gevulde wijnkelder was er altijd bij. De arendsnesten genoten altijd van een goede temperatuur. Zelfs als de steden broeiden van de warmte, waaide er in de arendsnesten een frisse transmontaanse weldoende noordenwind. Voor een te sterk- brandende zuiderzon waren ze meestal goed georiënteerd, zodat een hoger gedeelte hen tegen de te sterke zon beveiligde en een natuurlijke aangename schaduw bezorgde. Aan water was er nooit een tekort: alle daken leverden genoeg regenwater op gedurende de winter om de ondergrondse voorraadputten die uit de rots gehouwen waren, rijkelijk te vullen voor de consumptie van het hele jaar. Voor de wereldvermaarde wijnsoorten bezaten de arendsnesten een uniek rijping- en bewaringssysteem - in de grotten onderaan bet arendsnest - waar de temperatuur steeds constant bleef. Niet te koel en niet te warm, ideaal voor het zo belangrijke gistingsproces van de gouden wijn, die zichzelf uitzuiverde en kristalliseerde tot een ware godendrank.
Vaak waren de arendsnesten beroemde bedevaartplaatsen die ieder een eigen "specialiteit" bezaten - nooit meer dan één per arendsnest -. Het ene tegen het koudvuur, het andere tegen longziekten of astma, nog een ander voor de beveiliging tegen huidziekten of bloedziekten, een ander tegen dysenterie. Een heel uitzonderlijk arendsnest was beroemd als mirakelplaats tegen de zo gevreesde tyfus. Deze ziekte was meegebracht door uitgeputte en doodzieke kruisvaarders, die hun kruistocht hadden overleefd, om in hun arendsnest te komen sterven.

In deze sfeer speelt het verhaal zich af. Uniek in al zijn pittoreske schilderachtigheid en gezellige gelatenheid van een zeldzame "wereld op zich", een wereld om van te dromen, om te mijmeren, te verlangen en te fantaseren, een oerecht leven in al zijn authenticiteit en waarachtigheid." .............

EUROPA EU